«پلاکارد» از جمله وسايل تبليغی است که با توجه به نوع آن بايد در فضای باز و در محيط باز استفاده شود.
استفاده از پلاکارد به سال های دور و به سال های اوليه انسان باز می گردد . مصری ها ، يونانی ها و رومی های باستان برای به اطلاع رسانی توافقات تجاری و تاريخی خود از «پلاکارد» استفاده می کردند.
در آن عصر معمولاً « پلاکاردها » به صورت نوشتاری بودند اما از سال 1830 ، اولين پلاکارد تصويری وارد بازار شد که بيشتر آن سياه و سفيدبود.
تا دهه 1860 ، پلاکاردها تنها « مونوکروم ، و يا به عبارتی تک رنگ بودندو تفاوتی با ساير نوشته های مصور نداشتند.
در اواخر قرن نوزدهم ، پلاکاردهايي وارد بازار شد که با ساير نوشته های مصور فرق داشتند.
اولين « پلاکارد » در تاريخ تبليغات در سال 1482 توسط کتابفروشی « بت دالد » به چاپ رسيد . اين « پلاکارد » برای تبليغ چاپ جديد کتابی به نام « هندسه » به چاپ رسيد. از آن زمان چاپ پلاکارد ادامه دارد اما مصارف آن متفاوت می باشد.
در سال 1491 يک پلاکارد عجيب به چاپ رسيد که در آن مردم را به عشق و دوستی تشويق می کرد .
استفاده ازتصاوير بر روی پلاکارد بسيار مهم است و تأثير بسياری بر روی بينندگان آن دارد.
اما عصر جديد « پلاکارد » که شامل پلاکاردهای تبليغاتی نيز می شود . از سال 1919 آغاز شد ، برای « پلاکارد » واژه های مختلفی در ساير کشورها استفاده شد.
برای مثال آلمانی ها آن را « پلاکارد می ناميدند . در انگلستان و آمريکا واژه « پوستر » استفاده می شدن که از واژه « پست » گرفته شده بود. در کشورهايي مثل آلمان ، آمريکا ، انگلستان ، و روسيه ، معمولاً اين پلاکاردها در نزديکی اداره پست نصب می شد . در فرانسه نيز از کلمه « آفيش » برای اين کار استفاده می کردند.
در سال 1796 ، يک آلمانی به نام « آلويزشن فدر » يک تکنيک جديد چاپ تصاوير را ابداع کرد . او تصويری را به کمک ترکيب شيميايي خاصی بر روی يک سنگ مخصوص قرار داد. آنگاه اين سنگ با رنگ پوشيده شد. يک نسخه از اين سنگ به چاپ رسيد. اين شيوه، توليد کاغذهای مصور و دارای نمودار را ارزانتر ساخت .
خيلی زود « پلاکارد » شکل وسيع تری به خود گرفت اما تا سال 1860 هنوز تک رنگ باقی ماند . اختراع شيوه ليتوگرافی چند رنگی توسط يک شهروند پاريسی به نام «گورفروی آنگل من » کمک بسياری به صنعت چاپ پلاکارد و تبليغات کرد. آنگل من اولين نفر نبود. خيلی ها اعتقاد دارند که يک نقاش روس به نام کورنيلی ياکوولويچ ترومونين در سال 1832 از چنين شيوه ای برای چاپ تصاوير استفاده کرده بود تا کتابی را در مورد شاهزاده سوياتوسلاو منتشر کند. پروسه فنی رفته رفته ساده تر شد . در سال 1865 يک بارون اتريشی تبار به نام فون رانسونت تکنيکی را ابداع کرد که ليتوگرافی تصويری چند رنگ بود. اين تکنيک براساس تصاوير عکاسی استفاده می شد. در نتيجه تمام عکس هايي را که در آنها سه رنگ اصلی آبی ، قرمز ، زرد وجود داشت . می شد به چاپ رساند . اين تکنيک باعث شد تاهزينه چاپ تصاوير ارزانتر شود.
امروزه از يک فرانسوی به نام « ژول شره » به عنوان پدر « پلاکارد تبليغاتی » نام برده می شود. او يک نقاش ماهر بود که با مداد نقاشی می کرد و در امور دکور صحنه فعاليت داشت و او يک دفتر ليتوگرافی کوچک در سال 1866 در پاريس افتتاح کرد. در نتيجه او درهمانجا اصول اوليه پلاکارد های امروزی را بنيان گذاشت . او اعتقاد داشت که بايد پلاکارد در همان اولين نگاه همه را مجذوب سازد و در انتخاب نوشته ها و تصاوير بايد دقت بيشتری شود.
او در حدود يک هزار پلاکارد به چاپ رساند که مربوط به تبليغ رستوران ها و نمايشگاه ها بود.
رفته رفته صنعت پلاکارد سازی توسط فرانسويان ديگری متحول شد. در قرن نوزدهم ، آ. تولوزلوترک پلاکاردهای بزرگ و هنری را تهيه و وارد بازار کرد.
البته وقتی صحبت از پلاکارد می شود ، ناگهان به ياد پلاکاردهايي می افتيم که در راهپيمايي ها و تظاهرات استفاده می شود.
اما اين تنها يک بخش کوچک از صنعت پلاکارد سازی است که در آن کمتر هنر و طراحی مشاهده می شود.
برخی از کارشناسان تبليغاتی اعتقاد دارند «پلاکارد» يک هنر است و تنها هنرمندان قادر به خلق يک پلاکارد زيبا می باشند.
در قرن نوزدهم و با همه گير شدن استفاده تبليغاتی از پلاکارد ، نقاشان بزرگی برای همکاری دعوت به کار شدند. آلفونسه لاموش نقاش معروف فرانسوی از جمله چهره های بزرگ صنعت پلاکارد تبليغاتی است . او را پدر تبليغات ويژه تقويم می نامند.
« لاموس » عادت داشت با استفاده از تصاوير زنان به پلاکاردهای خود گيرايي خاصی بدند در طراحی « پلاکارد نيز همچون ساير رشته های هنری ، سبک های مختلف وجود دارد .
با اين حال فرانسويان را پايه گذار صنعت پلاکارد سازی می دانند و آنها در اين حرفه پيشگام هستند و در سال های دور رقبای اصلی آنان روس ها بودند.
عده ای از پلاکارد سازی به عنوان « دنيای هنر » نام می برند. در سال 1897 اولين نمايشگاه بين المللی پلاکارد در پترزبورگ روسيه برگزار شد . اين نمايشگاه نقش مهمی در توسعه تبليغات تصويری درجهان داشت و بيش از 13 کشور جهان در آنجا حضور داشتند.
در آغاز قرن بيستم ، روس ها با الهام از طرح های اروپاييان توانستند جهش بسيار بزرگی در صنعت پلاکارد سازی داشته باشند. با اين حال هنوز عده ای سنت گرا هستند و علاقه ای به ابداعات جديد در کارهای خود ندارند.
در سال های گذشته نقاشان بسياری درزمينه پلاکارد سازی فعاليت کرده اند اما نتوانسته اند نام بزرگی در اين صنعت برجا بگذارند زيرا صنعت پلاکارد سازی اين روزها کمتر مورد توجه قرار دارد. پلاکارد بيشتر زمينه سياسی پيدا کرده است و يا در موارد خاص تبليغاتی استفاده می شود.
برخی از طراحان اعتقاد دارند بايد اصول سنتی و مدرن در پلاکارد رعايت شود زيرا مدرنيته محض باعث می شود کمتر به آنچه که در پلاکاردها آمده توجه شود .
پلاکارد همان هنر بر روی صفحه می باشد. کارشناسان اعتقاد دارند در صنعت پلاکارد سازی با توجه به پيشرفت شيوه های متفاوت تبليغاتی رفته رفته رو به نابودی است زيرا افراد کمتری در اين صنعت فعاليت می کنند.
اکثر طراحان و نقاشان جذب ساخت «پوستر» و يا ساير انواع تبليغات می شوند.
برخی اعتقاد دارند «پلاکارد » تا سال 2020 رفته رفته يک صنعت منسوخ خواهد بود و جای خود را به « بيلبوردها » خواهد داد که امروزه با شيوه های مدرن تمام نقاط مختلف شهرها و حتی روستاهای جهان را فرا گرفته و تاييد مثبت آن بيشتر از پلاکارد می باشد.
با اين حل هنوز فرانسويان به اين شيوه تبليغاتی علاقه دارند و نمی خواهند چيزي را که خود پيشگام آن بوده اند، از بين برود.
نصب پلاکارد به خاطر حجم و جاگير بودن آن اکنون بيشتر در ورزشگاه ها و يا سالن ها استفاده می شودو کمتر از آن در سطح شهر ديده می شود.
البته آنچه که در برخی از شهرها به عنوان پلاکارد از آن ياد می شود ، فاقد ارزش هنری و اصول پلاکارد سازی است وتنها وسيله ای برای شلوغ کردن محيط می باشد. صنعت پلاکارد سازی در حال حاضر از لحاظ در آمد زايي نتايج قابل قبولی دارد اما با توجه به پراکندگی ارقام ، آمار کلی در اين باره وجود ندارد و انتظار می رود در حال حاضر يکی از هنرهای تبليغاتی نسبتاً موفق باقی بماند .

منبع: نشريه دانش تبليغات – شماره 6